கடிதம்

உன் நினைவுகள் நெருக்கியடித்த அந்த
நெருஞ்சி முள் தருணங்களிலும்
உன் நினைவோடு ஒன்றியிருக்க
முயற்சி செய்கிறேன்

கிளை காதலாய் நின்று விடாமல்
என்னுள்
துளைத்து சென்ற துப்பாக்கி தோட்டவாகி விட்டாய்
ரணம் உன்னுடயதாக்கி
வலியையும் வேதனையையும்
என்னுடயதாக்கி விட்டாய்

ஆழ பரவும் ஆல விருட்சமாக்கி விட்டு
பாதியில் பிடுங்கி எறிய சொல்கிறாய்
வேடமணிந்த மனிதர்கள் மத்தியில்
என் வேடம் களைய செய்தாய்

தோழியுடன் கதைத்த
கடைசி தருணங்களிலும்
உன்னை பற்றிய வார்த்தைகளே
மிகுதியாக விழுந்தன

இறுதியாக அவள் கதைத்த வார்த்தைகளே
இறுதியாகி விடுமோ என
வினவுகிறேன்
கருந்தேளின் கடும்விஷம்
தீண்டியதை போல
உணர்வெனக்கு....

நான் உனக்கு வினவும்
வினா ஒன்றே !!

இயலாமை ஈன்றெடுத்த
இறுதி குழந்தையா நீ ..
உனக்கான கனவுகளை உன்னுள்ளே
புதைத்து
சாகாவரம் பெற்ற கல்லறையாக போகின்றாயா.!

முடிவொன்று சொல்கிறேன் என்று
முற்று புள்ளியை காற்புள்ளியாக்கி
தொடர செய போகிறாயா அல்லது
முழுபுள்ளியிட்டு
முடிவொன்று தர போகிறாயா .!

எதுவாகினும் கதைத்து விடு
காத்திருக்கிறேன் .......

பின்பனிவிழும் மார்கழி மாத இரவில்
உன்னுடன் கதைத்ததெல்லாம்
கதையென எண்ணவில்லை
சாரல் மழை விழும் நவம்பர்
மாத சாலையில் நடந்து சென்றதெல்லாம்
நனவாக வேண்டுமென்றே
விரும்புகிறேன் .!!

என் காதல் காவியமா
அல்ல வழக்கம்போல
காகிதமோ. !

வினாவிற்கு விடைஎழுதி
காத்து இருக்கிறேன்
இலக்கணப்பிழை கண்டுபிடிக்கும்
தமிழாசிரியர் போல
என் மடலை நீ வாசிக்க
நேர்ந்தால் பிழை எனது..

பிழை இருந்தால்
பொருத்தருள்க
பிடிக்குமென்றால்
வரம் அருள்க .